Een weekje Tel Aviv

 Lekker geslapen. Geen wekker vandaag. De ouders van Maayan gaan een halve dag naar Jeruzalem, ze komt met de bus tot bij ons. Wij gaan dus niet naar Tel Aviv want dan zijn we te lang weg. We besluiten om eerst snel wat boodschappen te doen zodat we morgen broodjes hebben op het vliegtuig. Amaai wat is dat in de winkel? Een massa volk! Dan valt onze frank … het is hier de eerste dag van het weekend. Maayan vertelt dat de mensen nu alle boodschappen doen (ook voor de sabbatmaaltijd) want de winkels sluiten om 15u. De rijen aan de kassa’s zijn eindeloos lang. Op goed geluk schuiven we aan. Na wat lijkt als 10 minuten later zijn we nog geen meter opgeschoven. De man die afrekent betaalt met een soort maaltijdcheques maar hier zijn dit aparte kaartjes die 1 voor 1 gescand worden. Het duurt eindeloos. Andere kassa … daar gaan we wel vooruit. Wanneer onze 3 flessen water over de band rollen is er een probleem. De kassierster broebelt iets in het Hebreeuws en wanneer we zeggen dat we enke...

 Ondanks onze goede voornemens gisterenavond om op tijd te gaan slapen was het, door een niet te stoppen slappe-lach-bui (sorry Tuur!), toch weer na middernacht. Het is dan ook ontzettend pijnlijk als de wekker om 5 u deze ochtend afloopt. Snel douchen. De rugzakken staan gelukkig al klaar. We nemen stilletjes afscheid van Tuur. Hij heeft een dagje samen met Maayan gepland. Zoals beloofd staat Sara ons buiten al op te wachten en ze gaat mee op straat om er zeker van te zijn dat de taxi er is. Gelukkig voor de man komt hij mooi op tijd aangereden. “Español?” vraagt Josué wanneer we instappen. Dat moet je Petra geen twee keer vragen! Haar oogjes blinken en ze is niet meer te stoppen.  De hele rit wordt er gezellig gebabbeld. Het compliment dat ze mooi Spaans spreekt steekt ze in haar zak, samen met zijn telefoonnummer (neen neen Hans geen zorgen, dit is voor het geval we nog eens een taxi nodig hebben). De rit gaat vlotter dan verwacht en 40 minuten te vroeg staan we al te wacht...

 Eindelijk wat langer geslapen vandaag. Rond 8u rollen we uit bed. Tuur gaat vandaag de hele dag met May op stap dus wij zijn met ons tweetjes. We maken ons op het gemakje klaar en gaan om boodschappen. Morgen uitstap naar de Dode Zee en Petra wil zeker genoeg eten meehebben. Wanneer Tuur is opgepikt door May en haar mama vertrekken wij naar de supermarkt. Die is slechts 2 km ver maar in deze hitte is zelfs die kleine afstand genoeg om nat van het zweet te staan.  Op de Lime-app zien we dat er een elektrische step staat op amper 200 m van ons huisje. Klik … gereserveerd. Even later rollen we er vlotjes mee door de straten … tot het ineens wel heel steil bergop gaat … de step vertraagt tot een slakkengangetje van zo’n 2 km/u. De voetgangers die ons voorbijstappen aan zowat  de dubbele snelheid kijken ons aan met een blik die het midden houdt tussen verbazing en slappe lach. “Niks van aantrekken, blijven rijden!”. Maar ook wij kunnen onze lach niet inhouden. Onze bekkenbode...

Tuur heeft een dagje vrij dus er is geen stepstress, zweetstress, Maayanstress, … 😉 Tijd genoeg voor een ontbijt met een zacht gekookt eitje. We hebben geleerd uit onze fouten en op dag drie van ons weekje Tel Aviv staat ons mobiliteitsplan helemaal op punt. Als volleerde Israëli’s houden we sheroet na sheroet tegen, betalen volgens de regels (Petra kan rustig blijven zitten, een tik op de schouder en ze weet wat te doen) en kletsen met de medereizigers. Petra vraagt zelfs in het Hebreeuws aan de chauffeur om ons te laten uitstappen. De operator van de taxidienst is blij dat ons nummer vandaag eens niet op zijn schermpje verschijnt! De verwachtingen zijn hoog gespannen. De Carmel Market, volgens de reisgids één van de mooiste markten van Israël. T-shirts, schoenen, hoeden, broeken. Juwelen, zonnebrillen, keppeltjes, snuisterijen. Gouda kaas, korean streetfood, kruiden en alles wat druipt van de suikerstroop. Het publiek is al even divers als het aanbod: Arabieren, joden, Europeanen en...

 WAT.EEN.DAG! Het is alweer vroeg deze ochtend. Rond half zeven zijn we uit bed. Tijdens het ontbijt bellen we alvast naar de taxi (“you speak English?” “Fifty-fifty”) om te reserveren voor donderdagochtend vroeg.  “Okay okay you call Wednesday afternoon” zegt de operator.  “No no my contactperson tells me I make reservation today” “No call Wednesday” “No but my contactperson …” “Listen to me! I tell you!” klinkt het kordaat. “I am the taxi, you call Wednesday!” “Owkay” 🤪 Het plan vandaag: om 9u met de taxi vertrekken naar de Ofer Grand Mall om Tuur af te zetten voor een dagje uit met Maayan. Ze hebben om 9u30 afgesproken. Als het ineens 9u05 is en Tuur uit de badkamer rolt beseffen we dat we nog geen taxi hebben besteld. Ander plan dus want dat halen we nooit op tijd.  Via de app zien we dat er twee elektrische steps in de buurt staan! Het is slechts 2,5 km tot aan de mall dus dat is een eitje … denken we. De steps activeren blijkt veel moeilijker dan verwacht (je ...

 6u30….. na een onrustige  nacht is Vera al wakker. Nog even draaien en keren maar dan toch al opstaan… de airco moet aan, het is niet uit te houden. De rest van het huisje ontwaakt even later ook zachtjes … we zijn in Israël …. We kunnen het nog niet echt geloven. Om 8u willen we vertrekken naar een marktje om de hoek maar Sara en Moshe houden ons tegen. Moshe wil ons persé met de auto naar de supermarkt brengen. “I bring you” roept hij met een rollende R in zijn pyjama en voor we het weten zitten we samen in de Hyundai geperst. Op naar het Yachin Center. “Beautiful beautiful” maar ook “expensif expensif” ontdekken we een kleine winkelkar later: 445 shekel … zo’n €135. En dat voor fruit en groenten die er niet zo heel fris meer uitzien. Het leven is hier duur. Als we aan de kassa staan zien we Moshe hevig gebarend en luid pratend in zijn telefoon naar binnen turen … ai we zijn te lang binnen gebleven … Sara hangt boos aan de lijn … ze moet dringend gaan pilatessen en heeft de...