Zondag 21/8

 6u30….. na een onrustige  nacht is Vera al wakker. Nog even draaien en keren maar dan toch al opstaan… de airco moet aan, het is niet uit te houden.

De rest van het huisje ontwaakt even later ook zachtjes … we zijn in Israël …. We kunnen het nog niet echt geloven.

Om 8u willen we vertrekken naar een marktje om de hoek maar Sara en Moshe houden ons tegen. Moshe wil ons persé met de auto naar de supermarkt brengen. “I bring you” roept hij met een rollende R in zijn pyjama en voor we het weten zitten we samen in de Hyundai geperst. Op naar het Yachin Center. “Beautiful beautiful” maar ook “expensif expensif” ontdekken we een kleine winkelkar later: 445 shekel … zo’n €135. En dat voor fruit en groenten die er niet zo heel fris meer uitzien. Het leven is hier duur. Als we aan de kassa staan zien we Moshe hevig gebarend en luid pratend in zijn telefoon naar binnen turen … ai we zijn te lang binnen gebleven … Sara hangt boos aan de lijn … ze moet dringend gaan pilatessen en heeft de auto nodig. Snel naar huis dan maar. 

We dekken het mini tafeltje op ons mini binnenkoertje met lekkere mini koekjes: mini chocoladekoekjes, mini kaneelrolletjes, mini bureka’s en …. Een kervelrol! Samen uit, samen thuis dus we bijten er alle drie van, kauwen en slikken door. Hm … lekker (not). 

Een taxi regelen lukt maar niet. Uber werkt hier niet en als we bellen naar een taxibedrijf gooien ze dicht zodra je zegt “do you speak English?”! Geen probleem zegt Keren, ik kom jullie halen. Wanneer Petra  informeert naar bananen voor bij het ontbijt (want die zijn nergens te vinden), rijdt Keren meteen naar haar groenten- en fruitboer. Wat een weelde: aubergines waar je drie dagen kan van eten, meloenen waarmee je iemand kan doodslaan en een pompoen waar een slagschip in past … En …. BANANEN!

Onderweg naar hun appartement krijgen we een complete sight seeing van Petah Tikvah. We wonen heel ruim, zegt ze. Naar Israëlische normen dan toch, want voor ons is het eerder bescheiden. Tuur en Maayan verdwijnen naar de kamer. We geven de gentse snoepjes, cuberdons en truffels. Die laatsten vallen in de smaak, maar de cuberdons zijn geen hit. “Hm good” en de half opgegeten cuberdon wordt vakkundig verwijderd.

Vervolgens krijgen we de familiegeschiedenis te horen, compleet met foto’s en een boek. Heel mooi om te horen. 

Even later trekt Keren haar keukenkasten open. “Hier ruik dit, proef dat, dit is voor witte koffie, ik heb een slaatje gemaakt met sumac proef maar hoe lekker …. Willen jullie een ijsje? Hier koekjes! Halen we shoarma en falafel? Of allebei?” Je zou haast denken dat we er ondervoed uit zien … 😂

We zijn onder de indruk van de kruidenmengelingen. Ze springt recht en sleurt ons mee naar haar kruidenwinkeltje. Prachtig winkeltje waar we zonder haar nooit zouden terecht gekomen zijn. Ze trekt de dekseltjes van alle potjes en laat ons ruiken. Zoiets hebben we niet in België dus we slaan een kleine voorraad in.

Ook de falafel- en shoarmazaakjes waar ze ons mee naartoe neemt zijn plaatsen waar een toerist niet komt. Keren bestelt in rad Hebreeuws vanalles en wij staan erbij en kijken ernaar. Er breekt een ruzie uit tussen het personeel. “Niet erg” zegt Maayan “Israëli’s zijn luidruchtig”. “Ah net als de Van Caneghems, allez de vrouwen dan toch” zegt Tuur.

“It’s messy food” zegt Keren als we even later aan de haastig proper geveegde tafel gaan zitten en ze veegt de saus van haar gezicht. Wij proberen krampachtig de schijn op te houden maar je kàn dit gewoon niet proper eten. Maar god wat was het hemels! Nooit meer falafel in België voor ons.

Na de falafels en shoarma is ook de gespreksstof op. Ze helpt ons nog aan het telefoonnummer van een taxidienst waar we in het Engels geholpen worden en zet ons netjes voor de deur van de airbnb weer af.

Wij genieten van een kommetje meloen en een gezellige babbel met ons drie op de binnenkoer. Wanneer we even later een ijsje willen gaan eten is dat buiten Sara en Moshe gerekend. Ze houden ons tegen voor een babbel en wat oude foto’s. 

We slagen erin om the place to be van dit stukje Petah Tikvah probleemloos te vinden en genieten van een heerlijk ijsje bij Pink Golda. €17 voor vier bolletjes … zeiden we al dat het hier duur was?

Nu nog even wat cash afhalen en we zijn voor het donker terug thuis … dachten we. Drie kwartier later hebben we nog niks gevonden al sturen heel wat vriendelijke mensen ons allemaal een andere richting uit. Onderweg naar huis (want het is al donker) nemen we een verkeerde straat en alsof  het zo moest zijn staat daar een ATM machine! We hebben cash voor de taxi.

En ja mamaatje …. We waren voor 21u thuis. 😀