Donderdag 25/8

 Ondanks onze goede voornemens gisterenavond om op tijd te gaan slapen was het, door een niet te stoppen slappe-lach-bui (sorry Tuur!), toch weer na middernacht. Het is dan ook ontzettend pijnlijk als de wekker om 5 u deze ochtend afloopt. Snel douchen. De rugzakken staan gelukkig al klaar. We nemen stilletjes afscheid van Tuur. Hij heeft een dagje samen met Maayan gepland. Zoals beloofd staat Sara ons buiten al op te wachten en ze gaat mee op straat om er zeker van te zijn dat de taxi er is. Gelukkig voor de man komt hij mooi op tijd aangereden. “Español?” vraagt Josué wanneer we instappen. Dat moet je Petra geen twee keer vragen! Haar oogjes blinken en ze is niet meer te stoppen.  De hele rit wordt er gezellig gebabbeld. Het compliment dat ze mooi Spaans spreekt steekt ze in haar zak, samen met zijn telefoonnummer (neen neen Hans geen zorgen, dit is voor het geval we nog eens een taxi nodig hebben). De rit gaat vlotter dan verwacht en 40 minuten te vroeg staan we al te wachten aan de pick-upplaats.

Om 7u vertrekt de bus van Bein Harim Tours, de gids Udi maakt een goede eerste indruk. We zetten koers richting Jeruzalem. Een aangename verrassing want we dachten niet de Heilige stad nog te zien deze reis. Onderweg krijgen we een flinke dosis Israëlische geschiedenis in de maag gesplitst. Het valt ons op dat er toch heel sterk vanuit één hoek gekeken wordt … Toch is het interessant om het hele verhaal chronologisch te horen. 

Wat zien we vanuit de bus?

- de overgang van ontwikkeld vruchtbaar groen Israëlisch grondgebied naar de dorre stenenwoestijn van de Palestijnen.

- Bedoeïenen met hun geiten en kamelen en schamele golfplaten huisjes.

- parkings aan de rand van Jeruzalem, waar de Palestijnen die gaan werken in de stad, “mogen” parkeren. Volgens Udi doen ze dit omdat ze anders een dure verzekering moeten betalen om in de stad te mogen rondrijden. Hm …

- kibboetsen met enorme plantages vol medjool-dadelpalmen.

- het bordje met het zeeniveau: vanaf dit punt rekenen we in negatieve meters en dat voelen we in onze oren.

- PEF (Palestine Exploration Fund): een zwart bordje dat aangeeft tot waar de Dode Zee oorspronkelijk kwam. Hier kan je duidelijk zien hoeveel ze al is gekrompen. 

- Qumran: de gaten in de rotswand waar de Dode Zeerollen gevonden zijn.

In de verte doemt Masada (= geïsoleerde berg) op. Een interessante geschiedenis, maar het is niet onze ambitie om van deze blog een Wikipedia-pagina te maken. Dat laten we aan opa over. 😉  Boven op de berg worden we getrakteerd op een Bar Mitzva. Leuk om deze traditie te zien. Na meer dan een uur in de verzengende hitte zijn we blij dat we in de bus met airco kunnen afkoelen. Op naar de volgende stop.

Een wegrestaurant waar ze voor een broodje falafel het dubbele vragen van wat je daarvoor aan een kraampje in Tel Aviv neertelt. En het zag er niet half zo lekker uit. Neen dank u! Ons meegebrachte slaatje mogen we er niet opeten dus we spenderen onze tijd aan het snuisteren tussen de juwelen met “origineel” Romeins glas. Petra toont zich van haar beste afdingkant en gaat voluit voor prachtige groene oorbellen die passen bij haar “I love your green eyes”. Ondanks dit charmeoffensief trekt ze aan het kortste eind. Ze blijven toch te duur. 540 shekels … €165! Vera heeft een goedkopere smaak en scoort een mooi paar oorbellen voor €50 … zonder afdingen … verdikke toch. Bruine ogen vallen duidelijk minder in de smaak.

Next stop … de Dode Zee. Dit moet het hoogtepunt worden vandaag. We krijgen anderhalf uur ter plaatste en dat lijkt ons weinig. We willen ons snel omkleden om zo lang mogelijk in de Dode Zee te liggen, maar de kleedkamer is gewoon 1 open ruimte zonder deur. Neen dank u! Geef ons maar het toilet voor andersvaliden. Geen lockers meer vrij dus de hele reutemeteut moet mee naar beneden. Bij 47°C is de fut rap uit de benen. Wat ligt die zee ver! Onderweg passeren we de laagste bar ter wereld maar nòg zijn we er niet. Verdomme wat ligt die zee ver! De hitte is bijna ondraaglijk. We snakken naar een frisse duik. Op blote voeten willen we over het strand van opgedroogde modder tsjaffelen en in het water gaan, maar we verbranden bijna onze voetzolen. Het water is al even warm. Godvermiljaardedju waarom is alles hier zo heet?!! Maar dan krijgen we waar we zo lang naar hebben uitgekeken. Wat een bijzondere ervaring. 10 minuten puur genieten. Dit is echt een once in a lifetime ervaring. 

Terug richting Tel Aviv. We dommelen zachtjes in. Maar even voor we Jeruzalem binnenrijden wordt de bus gestopt. De gids stapt uit en er volgt iets wat lijkt op een hevige discussie met een tot de tanden toe gewapende vrouwelijke soldaat. Onmiddellijk wordt ze bijgestaan door drie andere soldaten. Ze lopen steeds maar rond de bus, moeten papieren zien … de gids is er duidelijk niet mee akkoord. Wanneer een soldaat de bus instapt krijgen we het toch even benauwd. Maar ineens is alles voorbij en mogen we weer verder. Dit is de realiteit in Israël zeker?

Tegen iets voor achten zijn we terug thuis. Tuur is er ook al. Met groot nieuws … hij heeft de vader van Maayan ontmoet. Dit was nogal  spannend want die wilde helemaal niks van Tuur weten … wist zelfs niet dat hij hier is. 🫣 Maar zoals alles deze week valt ook dit zeer goed mee. De man is vriendelijk en schudt Tuur de hand. Oef! Vera tovert met wat nog over is in de ijskast een heerlijke maaltijd op tafel. Reuzenhonger en een snuif Israëlische kruidenmengeling doen wonderen. Nog even het zand van ons babyvelletje spoelen (het zit echt overal 😝) en pyjama aan.

Ondertussen is Petra hier naast me in slaap gevallen. Ook nu is het niet gelukt om vroeger ‘onder de wol’ te kruipen. Morgen onze laatste volle dag hier. Nog geen exacte plannen. We zien wel ….