Woensdag 24/8

 Eindelijk wat langer geslapen vandaag. Rond 8u rollen we uit bed. Tuur gaat vandaag de hele dag met May op stap dus wij zijn met ons tweetjes. We maken ons op het gemakje klaar en gaan om boodschappen. Morgen uitstap naar de Dode Zee en Petra wil zeker genoeg eten meehebben. Wanneer Tuur is opgepikt door May en haar mama vertrekken wij naar de supermarkt. Die is slechts 2 km ver maar in deze hitte is zelfs die kleine afstand genoeg om nat van het zweet te staan. 

Op de Lime-app zien we dat er een elektrische step staat op amper 200 m van ons huisje. Klik … gereserveerd. Even later rollen we er vlotjes mee door de straten … tot het ineens wel heel steil bergop gaat … de step vertraagt tot een slakkengangetje van zo’n 2 km/u. De voetgangers die ons voorbijstappen aan zowat  de dubbele snelheid kijken ons aan met een blik die het midden houdt tussen verbazing en slappe lach. “Niks van aantrekken, blijven rijden!”. Maar ook wij kunnen onze lach niet inhouden. Onze bekkenbodemspiertjes zijn al serieus op de proef gesteld hier met al dat lachen!

Voor het eerst deze week maken we kennis met een onvriendelijke Israëlische! Die zijn er dan tóch?! Tot nu toe nog niks van gemerkt. Integendeel … iedereen die we aanspreken in zó ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Maar de dame in de bakkerij van de supermarkt had duidelijk haar dagje niet. Een kleine rugzak boodschappen rijker en heel wat shekels armer parkeren we ons afgebeulde stepje voor onze deur. Gelukkig was de terugweg bergaf!

Belangrijke taak nog voordat we naar Tel Aviv vertrekken: een taxi regelen om ons morgen op te pikken om 5u45. Vol goede moed bellen we naar onze vriend de operator. We vragen deze keer maar niet “Do you speak English”. Maar de man lijkt onze vraag alweer niet goed te begrijpen. “Call back tomorrow afternoon”. Wanneer we duidelijk proberen te maken dat we de taxi ‘s morgens nodig hebben kan hij al helemaal niet volgen. Sara, onze host, hoort ons sukkelen en neemt de telefoon over. In het Hebreeuws legt ze alles uit, maar de man moet vast denken dat we zot zijn. Wie boekt nu een taxi voor dat uur? Hij gooit de handdoek in de ring en de hoorn op de haak. Dit wakkert Sara’s strijdlust aan. Ze moet en zal ons een taxi regelen en haalt er Moshe bij. Hij belt de operator terug met onze telefoon maar het blijft rinkelen … er wordt niet meer opgepakt. We staan officieel op de zwarte lijst. Keren gaf ons het privenummer van een bevriend taxichauffeur dus Moshe probeert daar. Wat volgt is een minutenlang gesprek in het Hebreeuws terwijl hij, van rechts naar links, een blaadje papier volkriebelt met sierlijke krullen en een paar cijfers. Die zijn alvast juist! “It’s okay!” zegt hij even later met een glimlach. Maar Sara gniffelt … “I wake up early to check the taxi! If he not here … “ en ze maakt een snijgebaar over haar keel. Met deze vrouw valt niet te sollen! Maar we zijn hen heel dankbaar dat ze dit voor ons geregeld hebben. ‘t Zijn schatten. We blijven gezellig nog wat babbelen waarbij delicate onderwerpen niet gemeden worden. Van de haat tegenover moslims/Palestijnen (waarbij we wijselijk onze mond houden en af en toe knikken) tot de darmpoliepen van Moshe. 

Het is al 15u30 wanneer we eindelijk kunnen vertrekken naar Tel Aviv central busstation. Alle regels van de sherut lijken vergeten wanneer we tijdens het oversteken het busje in de verte zien aankomen. Als twee kippen zonder kop rennen we heftig zwaaiend naar de bushalte - om even later te beseffen dat de sherut gewoon overal stopt … zelfs op een drukke autoweg met drie vakken in elke richting! Het is ontzettend druk op de baan. Spitsuur. Waarschijnlijk zijn er wel verkeersregels maar die worden niet gevolgd. Het is duidelijk dat je hier over de nodige dosis lef moet beschikken om vooruit te komen. Onze chauffeur slalomt overal tussen en ontwijkt daarbij op een haar na bussen en auto’s. Sommige auto’s staan ineens dwars over de baan! Tussen dit alles gooien fietsers en steppers zich met gevaar voor eigen leven in de strijd! Onvoorstelbaar.

Sherut 5 laat eindeloos op zich wachten. Om geen tijd meer te verliezen speurt Vera haar app af. Er blijkt een step vlakbij te staan en belangrijk detail: de weg is voornamelijk vlak! Hier zullen we dus wel snelheid kunnen halen.

Mamaatje, nu stop je best met lezen.

Wat volgt is een dolle rit waarbij we nog heviger tekeer gaan dan de locals. Rugzak aan het stuur, Petra’s handen losjes op de schouders van Vera, Vera’s linkeroog volgt de route op de gsm aan het stuur en haar rechter houdt het verkeer in de gaten. Het luie oog komt toch nog goed van pas. 😜

“Steekt uwen arm uit, ‘t is hier naar links!”

“Nu bus voorbij steken, der is plaats!”

“Is’t goe achter ons?” “Ja gaan! Nu!”

“Doorrijden doorrijden, ze kijken hier toch niet naar ‘t rood!”

“Pardon pardoooooooon! Pas oooooooop! Dank u! Todà!”

“ Mogen wij hierin?” “Neen maar da geeft nie. Gewoon gaan!”

En dan is daar de zee. We parkeren de step en Petra gaat meteen een bauhaus gebouw fotograferen. Wanneer ze zich omdraait ziet ze Vera trillend op een bankje zitten. “Ik ben effe niet goe. Ik heb suiker nodig.” 

We volgen de bauhauswandeling die aangeprezen wordt in de reisgids en deze stelt niet teleur! We zien pareltjes. Onderweg komen we 1 van de lekkerste sabichkraampjes tegen. Twee loketten: falafel links, sabich rechts. We bestellen ze allebei. Ontzettend lekker! We wandelen verder via het Kikar Dizengoff met de water-en-vuur-fontein. Daar is het een gezellige drukte, pas rond dit uur komt het volk naar buiten. Veel aangenamer van temperatuur. 

We eindigen aan het strand en genieten van een prachtige zonsondergang. Terug naar huis, want Tuur wacht al op ons. Maayan was zo lief om een afhaalmaaltijd te laten leveren voor hem. We geven sherut 5 nog een kans maar hij komt weer niet opdagen. Dan maar een taxi, waar we nog 30 shekels van afpingelen. 

Thuis tovert Petra een drie-gangenmenu op tafel voor onze trip morgen, ruimt de keuken op, doet de afwas en laat twee keer het brandalarm afgaan. Vera begint alvast aan de blog.

Om half twaalf knippen we eindelijk het licht uit … de wekker gaat morgen al om 5u!