Maandag 22/8

 WAT.EEN.DAG!

Het is alweer vroeg deze ochtend. Rond half zeven zijn we uit bed. Tijdens het ontbijt bellen we alvast naar de taxi (“you speak English?” “Fifty-fifty”) om te reserveren voor donderdagochtend vroeg. 

“Okay okay you call Wednesday afternoon” zegt de operator. 

“No no my contactperson tells me I make reservation today”

“No call Wednesday”

“No but my contactperson …”

“Listen to me! I tell you!” klinkt het kordaat. “I am the taxi, you call Wednesday!”

“Owkay” 🤪

Het plan vandaag: om 9u met de taxi vertrekken naar de Ofer Grand Mall om Tuur af te zetten voor een dagje uit met Maayan. Ze hebben om 9u30 afgesproken. Als het ineens 9u05 is en Tuur uit de badkamer rolt beseffen we dat we nog geen taxi hebben besteld. Ander plan dus want dat halen we nooit op tijd. 

Via de app zien we dat er twee elektrische steps in de buurt staan! Het is slechts 2,5 km tot aan de mall dus dat is een eitje … denken we. De steps activeren blijkt veel moeilijker dan verwacht (je moet een gsm met simkaart hebben per step, de betaalkaart installeren gaat niet, de step valt stil na 5 m) dus na 10 minuten geven we het op. Ander plan dus want dat halen we nooit op tijd.

Het zweet breekt ons letterlijk en figuurlijk uit … de moeder-zoon relatie wordt sterk op de proef gesteld (want mama het is jouw fout … neen Tuur jij wou ook een step gebruiken) … de temperatuur loopt op … Via de app zien we de mogelijkheid van Waze carpool. Al stappend wordt deze optie bekeken maar ook daar lukt het instellen van de bankkaart niet. Ander plan dus want we zijn ondertussen al hopeloos te laat. 

Half tien is het intussen … Maayan staat al op ons te wachten in de mall. De druk op de zenuwen wordt nog wat meer opgevoerd … we bellen de taxi dan toch maar. “Waith ten minutes” wordt uiteindelijk een half uur maar 40 shekel en 5 minuten later worden we netjes voor de deur van de mall afgezet. Zweet gedroogd (dank u airco) en storm gaan liggen. De tortelduifjes kunnen op date!

Op naar Jaffa! Met de taxi? Noop. Met de bus? Toch maar niet! Weet je wat? Laten we de step nog eens proberen. Strak plan. Volgens maps is het “maar” 13 kilometer én de weg gaat door een mooi park. Nu we de hete adem van Tuur niet meer in onze nek voelen (zweet zweet) bekijken we rustig hoe alles werkt en krijgen de step aan de praat. Let’s go … dachten we … 3 kilometer verder staat de step al terug aan de kant. Laten we zeggen dat de mensen in de file vanavond heel wat leuke verhalen te vertellen hebben over de dame met flaphoed en dubbele rugzak die zich met gevaar voor eigen leven vastklampt aan de borstjes van de dame met pet die krampachtig het evnwicht probeert te bewaren … en dat aan 15 km/u. En neen dit komt niet door het gewicht maar door de snelheidsbegrenzing op de step! Waarom leek dit ook alweer een goed idee?

Dan toch maar een taxi … alweer. De operator krijgt het vast al Spaans benauwd als hij ons nummer ziet verschijnen. “You speak English?” “Fifty-fifty” We krijgen onze locatie niet uitgelegd. “We find another street and call you back!” Zover komt het echter niet want op een dag vind je de taxichauffeur van je leven! Radeloos roepen we door het raam “Tel Aviv marina!” 2500 dollar dacht die man effe te proberen … we moeten er wel heel wanhopig uitgezien hebben. Grapje natuurlijk, 160 shekel, we stappen in. Onderweg stippelt hij alvast de komende dagen voor ons uit en geeft ons zijn kaartje. “Call me when you need me”. Karmapunten! 

We vinken alle instagrammable-spots op ons lijstje af en genieten van een heerlijke smoothie. 

Derde keer goede keer … alsof we nog nooit iets anders hebben gedaan, springen we op de step en rijden in 1 trek naar Jaffa. Volgens internet eet je de béste hummus bij Abu Hassan en boy are they right! Hemels! We verkennen nog wat mooie plekjes: de flea market (een beetje overroepen), de hangende appelsienenboom, de klokkentoren, the wishing bridge (waar we met de hand op ons sterrenbeeld en blik op de zee een wens doen) en kleine straatjes.

De zon brandt genadeloos wanneer we terug naar Tel Aviv wandelen. Alle steps die we tegenkomen zijn plat. We zijn al een stukje wijzer geworden en houden meteen een taxi tegen. 280 shekel! Het is spitsuur en je betaalt voor de tijd in de taxi, niet de afstand. Hij raadt aan om met de bus te gaan (slechts 5 shekel en even lang onderweg!). Hij biedt aan om ons te brengen maar we gaan liever te voet. We stappen op bus 1 maar alweer kunnen we niet betalen en na vier haltes zwartrijden stappen we toch maar uit. Taxi?

Rennend van de ene kant van de straat naar de andere zwaaien we naar taxi’s maar niemand wil naar Petah Tikvah rijden. Spitsuur! Maar dan vind je de tweede taxichauffeur van je leven! Hij wil niet dat we zoveel geld uitgeven en heeft een gouden tip: de sheroet (een gedeeld taxibusje). Hij brengt ons zelfs gratis en voor niks naar het station. We bedanken hem “toda toda”. “No worries” zegt de man “I want you to go back to Belgium with a big smile and tell everybody how nice the people in Israël are”. 

Het bustation lijkt verlaten maar wanneer de sheroet aankomt komen uit het niets tientallen mensen aangelopen. Wij willen rustig aanschuiven maar “run run” zegt een voorbijganger. Met wat ellebogenwerk en voorbijsteken bemachtigen we twee plekjes achterin. Wat nu? Hoe werkt dit? De enige die Engels spreekt is een crackverslaafde man die een pijpje draait en zijn aansteker onder een zilverpapiertje houdt … “Petah Tikvah 11 shekel” zegt hij. Vera gaat bij de chauffeur betalen en wacht op wisselgeld maar de man is compleet in de war. De crackman duwt 20 shekel in Petra’s handen. Ze staat recht en brengt het naar Vera die nog op haar wisselgeld staat te wachten, ook al gebaart de chauffeur de hele tijd dat ze moet gaan zitten. Uiteindelijk zwicht hij en duwt het wisselgeld in haar hand. Ze gaat zitten maar dan valt haar frank dat de crackman zijn wisselgeld nog niet heeft dus gaat ze het voor hem halen. Ondertussen wordt Petra de hele tijd met shekels naar voor gestuurd. Elke keer ze het geld in het bakje bij de chauffeur legt wordt er luid iets geroepen. Wat voor een systeem ís dit toch? En waarom giechelt iedereen? Wanneer er tijdens de rit iemand nieuw opstapt wordt alles duidelijk: je gaat zitten - geeft je geld aan degene voor jou die het op zijn beurt aan de persoon voor zich geeft en zo verder tot bij de chauffeur - dan roep je je bestemming - het wisselgeld komt in omgekeerde richting terug. 

Uitgeteld liggen we de rest van de avond op bed onder de airco. 

We zijn al benieuwd wat we morgen zullen beleven … we tell (Aviv) you tomorrow. 😝