Dinsdag 23/8

Tuur heeft een dagje vrij dus er is geen stepstress, zweetstress, Maayanstress, … 😉 Tijd genoeg voor een ontbijt met een zacht gekookt eitje. We hebben geleerd uit onze fouten en op dag drie van ons weekje Tel Aviv staat ons mobiliteitsplan helemaal op punt. Als volleerde Israëli’s houden we sheroet na sheroet tegen, betalen volgens de regels (Petra kan rustig blijven zitten, een tik op de schouder en ze weet wat te doen) en kletsen met de medereizigers. Petra vraagt zelfs in het Hebreeuws aan de chauffeur om ons te laten uitstappen. De operator van de taxidienst is blij dat ons nummer vandaag eens niet op zijn schermpje verschijnt!

De verwachtingen zijn hoog gespannen. De Carmel Market, volgens de reisgids één van de mooiste markten van Israël. T-shirts, schoenen, hoeden, broeken. Juwelen, zonnebrillen, keppeltjes, snuisterijen. Gouda kaas, korean streetfood, kruiden en alles wat druipt van de suikerstroop. Het publiek is al even divers als het aanbod: Arabieren, joden, Europeanen en een heel aanwezige Amerikaanse familie. Terwijl wij rustig wachten op Tuur’s corndog, vraagt de vader op veeleisende toon waar de afdeling is met alleen het eten. Zoonlief wil frieten, maar die zijn aan dit kraam niet te krijgen. Gefrituurde aardappelschijfjes dan maar. 1 minuut later al leunt hij met zijn volle gewicht in het kraampje en blaft’ “service takes to long, where is my food!” De verkoper blijft er rustig onder. We verkennen de markt nog wat verder en het is vaak duwen en drummen om er door te geraken. De marktkramers schreeuwen om ter luidst om het volk tot bij hun kraam te lokken. We kopen heerlijk ruikende kruiden en drinken het befaamde granaatappelsapje. 

          Ervaring: +

Je hebt Tel Aviv niet gezien als je geen sabich hebt gegeten. Volgens de reisgids vind je de lekkerste in de Tchernikhovski Street. Even oriënteren en daar gaan we. Bij de rode parasol? Neen dat is Johny Falafel (1 van de beste van de stad lezen we ‘s avonds). Volgens google maps moet het hier zijn, maar wij zien alleen een bouwwerf. Die sabich kunnen we op onze buik schrijven.

          Ervaring: -

Ernaast ligt een historische straat met op nummer 22 een huis met mooie houten erker en op het eind een fontein met mozaïeken. Zegt de reisgids … Bijna alle huizen staan in de steigers, de houten erker is niet te zien en de mozaïeken bij de fontein zijn verdwenen. Hoe jammer want de foto’s op internet zagen er zo veelbelovend uit.

          Ervaring: -

Wat nu? We bladeren door de reisgids, Sheinkin Street is vlakbij en zou een leuke straat moeten zijn met veel Bauhaus, ultraorthodoxe joden, hippe cafeetjes, koshere restaurants, tieners, straatmuziek en sfeer. Leuk voor Tuur, denken we. Aan het begin van de straat is daar nog niet veel van te merken, maar we blijven erin geloven. Wanneer we bijna aan het einde zijn voelen de bui al hangen … dit wordt em ook weer niet. Niks van dit alles gezien.

          Ervaring: -

Vera ziet op google maps dat we op het eind uitkomen op Rothschild Street. Petra durft bijna niet meer enthousiast te worden maar volgens de reisgids is dit een mooie laan met in het midden een brede strook groen voor wandelaars en fietsers, grote bomen en schaduw, Bauhaus gebouwen aan beide kanten. YouTube heeft dit bevestigd. Zou het dan toch? Halleluja! We krijgen waar voor ons geld. Dit is waar we naar op zoek waren. 

          Ervaring: ++

Op het einde van Rothschild Street ligt de Habima Musical Garden. Een verzonken  bloementuin waar zachte muziek weerklinkt als je de trappen afdaalt. Klinkt veelbelovend. De realiteit is jammer genoeg weer wat anders. Het zijn gewone trappen naar beneden met heel wat zand en er is geen muziek te horen.

          Ervaring: -

Tuur wil opeens dringend naar huis. Maayan komt toch nog langs … Zweetstress! Wij willen zeker nog even langs de Opera Tower en de promenade. Tuur moet en zal de zee zien! Om de synagoge in het midden  te houden springen we op een step (geen stress!) en voor Tuur kan het nu plots niet rap genoeg gaan. Hij slingert door het verkeer en we moeten ons best doen om hem niet kwijt te raken. Hij heeft geen oog voor de zee. Het enige wat telt is zo snel mogelijk op de sheroet naar Petah Tikvah zitten. 

          Ervaring: +

Thuis moeten we nog even wat plannen aanpassen want Tuur gaat niet mee naar de Dode Zee op donderdag. Dankzij het thuisfront (merci Hans!) kunnen we de boeking annuleren en een nieuwe regelen. Maayan wordt door haar mama afgezet dus blijven we thuis voor een rustige avond: wat chillen, iets kleins eten, de volgende dag plannen en vroeg onder de wol want we zijn moe. 

Slaapwel!