Vrijdag 26/8

 Lekker geslapen. Geen wekker vandaag. De ouders van Maayan gaan een halve dag naar Jeruzalem, ze komt met de bus tot bij ons. Wij gaan dus niet naar Tel Aviv want dan zijn we te lang weg. We besluiten om eerst snel wat boodschappen te doen zodat we morgen broodjes hebben op het vliegtuig.

Amaai wat is dat in de winkel? Een massa volk! Dan valt onze frank … het is hier de eerste dag van het weekend. Maayan vertelt dat de mensen nu alle boodschappen doen (ook voor de sabbatmaaltijd) want de winkels sluiten om 15u. De rijen aan de kassa’s zijn eindeloos lang. Op goed geluk schuiven we aan. Na wat lijkt als 10 minuten later zijn we nog geen meter opgeschoven. De man die afrekent betaalt met een soort maaltijdcheques maar hier zijn dit aparte kaartjes die 1 voor 1 gescand worden. Het duurt eindeloos. Andere kassa … daar gaan we wel vooruit. Wanneer onze 3 flessen water over de band rollen is er een probleem. De kassierster broebelt iets in het Hebreeuws en wanneer we zeggen dat we enkel Engels spreken toont ze zes vingers. De flessen moeten in een pak van zes gekocht worden. We proberen duidelijk te maken dat het eergisteren wel lukte, ze moet gewoon de barcode manueel intikken. Maar ze doet zelfs geen moeite. De man achter ons helpt om het uit te leggen maar neen, de flessen kunnen niet mee. Afrekenen en Vera gaat terug naar binnen. Zes kleine flesjes water mee en opnieuw in de rij gaan staan … zucht … opnieuw is het eindeloos lang aanschuiven! De kassiersters werken heel traag, zitten soms gewoon op hun gsm, mensen maken ruzie tijdens het aanschuiven, …. Man man man, hier geen winkel meer op vrijdag. 

Terug thuis checken we onze vlucht voor morgen. Blijkt ineens dat ze hier op de luchthaven enkel een papieren boardingpass aanvaarden. Hoe kunnen we dit nu afdrukken? Gelukkig helpt Moshe ons alweer! Na een uitgebreide babbel hebben we de papieren in handen. Oef!

De rest van de middag vervelen we ons een beetje. Beetje lezen, scrollen op internet, … Dan komt Keren Maayan ophalen. Dit is een moment waar we niet naar uitkeken. Het is voorbij … Tuur en Maayan beseffen dat het nu heel lang zal duren voordat ze elkaar nog eens gaan zien. Het is lastig … 💔

Om zijn gedachten toch even te verzetten besluiten we te gaan eten. Om naar Tel Aviv te gaan is het nu te laat. Hier iets in de buurt zoeken dan … Vrijdagavond dus alles dicht! Op Yachin Center is een Thais streetfoodrestaurant als enige open. Met twee steps, die gelukkig vlakbij staan, rijden we naar daar. Het eten is ontzettend lekker. En dan krijgen we het bericht dat Keren ons morgen naar de luchthaven zal brengen. Dat zal dus opnieuw een moeilijk momentje worden. 

De week is voorbij gevlogen. Het was goed, veel beter dan verwacht. Maayan en haar familie vallen ontzettend goed mee. We zijn allemaal een mooie ervaring rijker. 

Nu nog de valiezen maken en wat opruimen. Morgen wordt een dag van veel wachten en lang onderweg zijn. Maar dat hoort erbij. We zien jullie allemaal heel graag terug in België! Daar zullen we jullie hopelijk ook de slappe lach bezorgen met onze fantastische verhalen! 

Bedankt om mee te lezen!